Szczęsny Feliks Dettloff
Biografia
Szczęsny Feliks Dettloff urodził się 5 października 1878 w Nakle nad Notecią i zmarł 4 listopada 1961 w Poznaniu. Był polskim historykiem sztuki, duchownym katolickim, profesorem Uniwersytetu Poznańskiego oraz członkiem PAN.
Uczył się w gimnazjum w Nakle nad Notecią, studiował w seminariach duchownych w Poznaniu i Gnieźnie, a następnie na zagranicznych uczelniach: w Monachium (historia sztuki, archeologia klasyczna i muzykologia, 1910–1913), w Berlinie (historia sztuki) i w Wiedniu (historia sztuki i muzykologia). W Wiedniu obronił w 1914 doktorat na podstawie pracy Der Entwurf von 1488 zum Sebaldusgrab.
W latach 1914–1915 kierował Galerią Muzeum im. Mielżyńskich w Poznaniu. W czasie I wojny światowej współuczestniczył w tworzeniu Uniwersytetu Poznańskiego, Szkoły Zdobniczej i Konserwatorium Muzycznego w Poznaniu. W latach 1915–1918 prowadził wykłady z historii sztuki sakralnej w seminariach duchownych w Poznaniu, Gnieźnie i Monasterze Westfalskim. Od 1918 był kierownikiem Muzeum Wielkopolskiego w Poznaniu. W 1919 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Poznańskiego; wykładał historię sztuki średniowiecznej. W latach 1918–1953 i 1956–1958 kierował Katedrą Historii Sztuki, od 1924 był profesorem zwyczajnym.
Po zajęciu Poznania przez hitlerowców został początkowo zakładnikiem (1939), później był wysiedlony; przebywał w Zakopanem i Nowym Targu, pracował jako urzędnik. W ramach tzw. nauczania wykładał historię sztuki na Uniwersytecie Ziem Zachodnich w Częstochowie (1944–1945). W latach 1953–1956 przebywał na przymusowej emeryturze (było to spowodowane niepochlebnym komentarzem na temat Stalina). Powrócił do pracy na uniwersytecie w 1956, ale z powodu choroby oczu musiał ograniczyć aktywność. Zmarł 4 listopada 1961 w Poznaniu i został pochowany na Cmentarzu Junikowskim.
Był badaczem historii sztuki późnogotyckiej, muzeologiem i ochroną zabytków; jest uznawany za twórcę poznańskiej szkoły historii sztuki. Szczególnie wiele uwagi poświęcił twórczości Wit Stwosza, m.in. dokonując analizy porównawczej jego dorobku na tle sztuki europejskiej; badał związki artystyczne biskupa poznańskiego Uriela Górki z Norymbergą i zabytki śląskiej sztuki średniowiecznej. Zorganizował wystawę wielkopolskiej plastyki gotyckiej, inicjował dużą akcję inwentaryzacyjną zabytków parafii w Wielkopolsce. Organizował Komisję Historii Sztuki Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk; był członkiem zwyczajnym, tytularnym i rzeczywistym PAN, członkiem honorowym Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Otrzymał także honorowe obywatelstwo Poznania (1957).