Klemens Biniakowski
Biografia
Urodził się 15 listopada 1902 w Nakle nad Notecią jako syn Kajetana i Stanisławy Tabatowskiej.
Specjalizował się w biegach krótkich, zwłaszcza w biegu na 400 m. Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie w 1928 w biegu na 400 m i sztafecie 4 x 400 m, ale odpadł w przedbiegach. Wystartował również na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 w sztafecie 4 x 400 m, ale także bez powodzenia. W Berlinie był chorążym polskiej reprezentacji olimpijskiej.
Czternaście razy ustanawiał rekordy Polski. Jako pierwszy Polak przebiegł 400 m poniżej 50 sekund (12 września 1931). Wystąpił w 21 meczach reprezentacji Polski (12 zwycięstw indywidualnych).
Zdobył 22 tytuły mistrza Polski: bieg na 200 metrów (1930,1932,1933,1934,1935); bieg na 400 metrów (1928,1930,1931,1932,1933,1934,1935); sztafeta 4 x 100 m (1931,1935); sztafeta 4 x 400 m (1931,1932,1933,1934 (2 razy), 1935); sztafeta szwedzka (1934); sztafeta olimpijska (1934).
Czterokrotnie był wicemistrzem Polski: bieg na 200 m – 1931; sztafeta 4 x 100 m – 1933, 1934; sztafeta 4 x 400 m – 1930.
Zdobył brązowe medale w sztafecie 4 x 100 m w 1932 i 1934.
Rekordy życiowe Biniakowskiego: bieg na 100 m – 10,6 s; bieg na 200 m – 22,1 s; bieg na 400 m – 48,8 s.
Był zawodnikiem Sokoła Nakło (1920–1925), Polonii Bydgoszcz (1926–1928) i Warty Poznań (1929–1937).
Walczył w kampanii wrześniowej. Potem usiłował uciec do Szwecji, schwytany przez Niemców został osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, a od 1942 Neuengamme. Po wyzwoleniu był działaczem sportowym i trenerem lekkoatletycznym. Jego wychowankami byli m.in. Roman KorbaniMarian Dudziak